Recenzja książki Głos odzyskany

Recenzja książki Głos odzyskany, autor Doreen Lenz Holte

Wielokrotnie wracałam do książek i wypowiedzi Doreen Lenz Holte, by – jako czytelnik – obserwować, jak kształtuje się jej świadomość bycia rodzicem jąkającego się dziecka. Ścieżka, którą podąża, jest pełna empatii, otwartości i nastawienia na twórcze rozwiązywanie problemów. Zaryzykuję tezę, że obserwowanie własnego dziecka doświadczającego niepłynności, jest w wielu aspektach trudniejszym wyzwaniem, niż bycie dorosłą osobą jąkającą się. Wkraczamy na metaforyczne pole minowe, gdzie konfrontujemy się z trudnymi emocjami: strachem przed zewnętrzną oceną oraz tym, co przyniesie przyszłość, bezradnością, rozpaczą, brakiem zaufania do terapeutów.

Doreen Lenz Holte rozpoczyna swoją opowieść tak, że wielu rodziców może się z nią identyfikować. Obserwowanie pierwszych objawów, wzrastający powoli niepokój, szukanie wsparcia u specjalistów, związane z tym koszty i wyrzeczenia. Może nazwijmy to dokładniej – poszukiwanie specjalisty, który będzie drogowskazem, który będzie dzielił się wiedzą i jednocześnie nie zaszkodzi. Z niezwykłą szczerością opisane jest, jak doświadczenia z kolejnych terapii modelują postawę Doreen – z bezradności przechodzi na ścieżkę samokształcenia, z początkowej ufności i bezkrytycznej otwartości zaczyna się dystansować, by wybierać zgodnie z własną intuicją.

Postawa Doreen jest godna naśladowania i może być wskazówką, jak odnaleźć się w roli rodzica dziecka z jąkaniem. Jak nie stracić z oczu podmiotowości dziecka, ufać własnym przeczuciom, selekcjonować komunikaty z zewnątrz. Uwrażliwia czytelnika na aspekty, które w terapii logopedycznej często są pomijane – na ile możemy ingerować z technikami upłynniającymi lub modyfikującymi w relację klienta z jego ciałem, spontanicznym, naturalnym sposobem komunikowania się, utożsamianie się ze zmianami w sposobie oddychania czy modulacji głosu? Jak to w późniejszych latach przełoży się na obraz własnego ciała i identyfikowanie się z głosem, jego brzmieniem i melodią?

Spora przestrzeń książki jest poświęcona obwinianiu się, wątpliwościom i lękowi, które towarzyszą w czasie kolejnych terapii logopedycznych. Odczuwalny jest przekaz do rodziców, że nie są odizolowani w uczuciach frustracji, porażki, wyczerpania. I to jest właśnie największą wartością Głosu odzyskanego: szacunek, podkreślenie podmiotowości dziecka i rodzica oraz skupienie na profilaktyce zdrowia psychicznego. Terapeuci, pedagodzy, logopedzi również mogą wewnętrznie wzbogacić się tymi treściami, by móc holistycznie wspierać swoich klientów, by móc spojrzeć dalej i wyżej poza wąski horyzont upłynniania mowy.