Drugie w Polsce szkolenie z kompleksowej terapii jąkania według Modelu CARE: komunikacja, rzecznictwo, odporność i edukacja

Drugie w Polsce szkolenie z kompleksowej terapii jąkania według Modelu CARE: komunikacja, rzecznictwo, odporność i edukacja

W dniach 25–26 kwietnia 2026 roku na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Śląskiego odbyło się szkolenie zorganizowane przez Fundację Centrum Logopedyczne, poświęcone podejściu CARE w pracy terapeutycznej z osobami jąkającymi się. Wydarzenie zgromadziło specjalistki z całej Polski, zainteresowane poszerzeniem wiedzy z zakresu nowoczesnych metod diagnozy i terapii jąkania oraz praktycznym wykorzystaniem modelu CARE w codziennej pracy zawodowej.

Pierwszy dzień szkolenia rozpoczął się od przeglądu podejść terapeutycznych – od tradycyjnych metod koncentrujących się na kształtowaniu płynności mowy, po współczesne nurty akcentujące afirmację jąkania i wzmacnianie dobrostanu osoby jąkającej się. Następnie uczestniczki zapoznały się z teoretycznymi założeniami oraz podstawami badawczymi modelu CARE, co pozwoliło lepiej zrozumieć genezę i skuteczność tego podejścia. W dalszej części dnia omówiono strukturę modelu CARE, jego kluczowe elementy oraz zasady diagnozy prowadzonej zgodnie z tym podejściem. Drugi dzień szkolenia skoncentrowany był na czterech modułach terapii w podejściu CARE. Uczestniczki miały możliwość poznania narzędzi i technik wykorzystywanych na różnych etapach procesu terapeutycznego, a także sposobów dostosowywania oddziaływań do potrzeb klienta. Szczególną uwagę poświęcono praktycznym aspektom zastosowania modelu CARE w pracy z różnymi grupami odbiorców – dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi – zarówno w terapii indywidualnej, jak i grupowej. Szkolenie miało charakter warsztatowy, dzięki czemu uczestniczki mogły aktywnie pracować w grupach, analizować przykłady oraz wymieniać się własnymi doświadczeniami zawodowymi. Atmosfera współpracy i otwartości sprzyjała pogłębianiu wiedzy, refleksji nad praktyką terapeutyczną oraz rozwijaniu kompetencji specjalistycznych.

Udział w szkoleniu stanowił cenne doświadczenie zawodowe, umożliwiające poznanie nowoczesnego podejścia do terapii jąkania. Zdobyta wiedza i umiejętności z pewnością znajdą zastosowanie w dalszej pracy logopedycznej i terapeutycznej.

Recenzja książki „Schul-KIDS. Podręcznik do terapii jąkania u dzieci w wieku szkolnym” autor P. Schneider i Anke Kohmäscher, tłum. Aleksandra Boroń

Zagadnienia związane z terapią jąkania u dzieci potrafią wzbudzić silne emocje zarówno u terapeutów jak i rodziców. Dotykają lęku o przyszłość dziecka, jego dalszą edukację i szanse na spełnienie w życiu zawodowym i społecznym.

Co mnie ujęło w tej książce, że zdecydowałam się zaufać treści i modelować swoje dotychczasowe poglądy? Często pojawiające się frazy „poczucie sprawczości” i „kontrola”. Jestem głęboko przekonana, że bez rozwijanego latami poczucia sprawczości, poczucia wpływu nie tylko na widoczne i słyszalne objawy jąkania, także na wewnętrzne przekonania i schematy – bez tego nie możemy mówić o holistycznej terapii. Koncepcja terapii Schul-KIDS i modyfikacji będzie bliska wszystkim terapeutom, którzy wierzą w integralność naturalnego, spontanicznego, pierwotnego sposobu mówienia – nawet tego z zaburzoną płynnością – i oddychania z ciałem, z prawidłowym i zdrowym jego obrazem w psychice klienta.

Dlaczego mogę śmiało polecić tę książkę? Zamiast mało realnych obietnic całkowitej poprawy płynności bez ryzyka nawrotów epizodów jąkania, mamy opisane cztery konkretne obszary, nad którymi pracujemy: „Wzmacnianie odporności psychicznej, nakierowanie na dziecko, nakierowanie na codzienność oraz elastyczne planowanie terapii”. Całość wpisuje się we współczesną narrację o jąkaniu, która promuje bardzo etyczne redukowanie zbędnych kosztów i wysiłków, by móc przekierować energię i zasoby na inne obszary życia klienta. Opisany jest też szczegółowo proces transferu metody Schul-KIDS z cieplarnianych warunków gabinetu do codzienności młodego pacjenta i jego otoczenia. Ta część jest szczególnie cenna, wypełniają ją wskazówki odnośnie realizacji prac domowych i współpracy rodziców ze środowiskiem szkolnym. Nawet jest to ujęte w zdaniu, że „terapeuta przekazuje rodzicom podstawową wiedzę na temat jąkania się w szkole (…) i przygotowuje ich do roli rzecznika dziecka w szkole”. Pod wieloma względami podręcznik oferuje cenne treści zarówno dla terapeutów, nauczycieli, pedagogów jak i rodziców, by na każdej płaszczyźnie budować świat przyjazny dzieciom, doświadczającym jąkania.

Recenzja: Katarzyna Macios