„Dary niedoskonałości” Brene Brown Recenzja: Katarzyna Macios

„Dary niedoskonałości” Brene Brown

Recenzja: Katarzyna Macios

Obejrzałam na platformie youtube kilka wystąpień TED (Technology Entertaiment and Design – marka konferencji naukowych, organizowanych przez amerykańską fundację non-profit Sapling Foundation) dr Brene Brown, psycholożki i pisarki, związanej zawodowo z uniwersytetem w Houston. Nagranie „The Power of Vulnerability” ma 24 miliony odsłon, „On Empathy” – 23 miliony odsłon, są też dostępne wersje z napisami w języku polskim. Dr Brene Brown specjalizuje się w temacie wstydu, strachu, niepewności i nadwrażliwości. Jej aktywność można śledzić na stronie www.brenebrown.com.

Tytuł jej najbardziej znanej książki ma rozwinięcie, które zostało przetłumaczone po polsku w następujących słowach: „Dary niedoskonałości. Jak przestać się przejmować tym, kim powinniśmy być, i zaakceptować to, kim jesteśmy”. Temat idealnie wpasowuje się w żywą dyskusję, która od dawna toczy się w ruchu samopomocy dla osób z jąkaniem. Czy akceptacja jąkania jest równoważna z poddaniem się, lenistwem, brakiem sił do walki? Czy akceptacja oznacza rezygnację  z płynnej mowy, gdzie idealna płynność utożsamiana jest ze spełnieniem i życiowymi sukcesami?

Wstyd manifestuje jakąś prawdę o nas samych. O tym, czego oczekujemy od siebie, o swoich brakach i słabościach, jak się widzimy i porównujemy na tle innych. Autorka zaprasza czytelników do uważnego wglądu we własny wstyd i sprawdzenie, na ile on nas blokuje i zabiera energię by troszczyć się o inne, ważniejsze aspekty życia. Zachęca również, by być dla siebie łagodnym i wyrozumiałym. Otwiera się przed czytelnikami z całą listą trudnych wspomnień, które wymagały od niej poszukiwania nowych rozwiązań.

Treści książki mogą zadziałać jak filtr, który założymy na wstyd związany ujawnianiem objawów jąkania w obecności innych osób. Dr Brene Brown opisuje szereg ćwiczeń mentalnych, które mogą być przydatne w autoterapii. Ważne są też relacje z osobami, przy których możemy się odsłonić i czuć akceptację z ich strony. Jest również miejsce, by przyjrzeć się temu, jak definiujemy wartości: miłość, przynależność i autentyczność.

Czy potrafimy dostrzec tytułowe dary niedoskonałości: odwagę, współczucie i nawiązywanie więzi? Czy stać nas na chwilę zatrzymania i refleksję nad tym, że perfekcjonizm nas usztywnia i zamyka w rutynach z dala od autentycznych przeżyć? Możemy też pójść o krok dalej: czy potrafimy zobaczyć i docenić dary, które niesie ze sobą jąkanie? Wiem, że to kontrowersyjne pytanie może być zrozumiane w wieloraki sposób i naruszyć strefę komfortu większości osób. Warte jest ono rozważenia z różnych stron. Ta książka z pewnością wzbogaci dyskusję, która ciągle żyje w ruchach samopomocy, nie tylko tych związanych z jąkaniem.