CZERWIEC

Ostatnie spotkanie cyklu miało charakter podsumowujący i jednocześnie otwierający przestrzeń do dalszego rozwoju uczestników. Jego głównym celem było zebranie doświadczeń z ostatnich miesięcy, wzmocnienie poczucia sprawczości oraz pokazanie dzieciom, że ich sposób mówienia jest tylko jednym z wielu elementów ich tożsamości.

Spotkanie rozpoczęło się od aktywności wykorzystującej przedmioty znajdujące się w najbliższym otoczeniu uczestników. Dzieci wybierały rzeczy kojarzące się z wakacjami, budzące poczucie dumy lub odzwierciedlające ich aktualny nastrój. Krótkie prezentacje pokazały różnorodność doświadczeń i zainteresowań uczestników, a jednocześnie stworzyły okazję do poznania siebie nawzajem z innej perspektywy niż tylko doświadczenie jąkania.

W kolejnej części uczestnicy zastanawiali się nad tym, czym jest dla nich jąkanie. Korzystając z metafor, porównań i własnych skojarzeń, opisywali je jako kolory, zjawiska pogodowe, zwierzęta czy przedmioty. Takie spojrzenie pozwoliło dzieciom dostrzec, że nie istnieje jedna uniwersalna definicja jąkania – każda osoba przeżywa je inaczej, a wszystkie te doświadczenia są równie ważne i wartościowe. Rozmowy sprzyjały rozwijaniu języka do opisywania własnych doświadczeń oraz budowaniu otwartości w dzieleniu się nimi.

Istotnym elementem spotkania było wspólne oglądanie materiałów przedstawiających osoby jąkające się w różnorodnych rolach i sytuacjach życiowych. Filmy stały się punktem wyjścia do rozmowy o odwadze, autentyczności oraz możliwościach realizowania własnych marzeń niezależnie od sposobu mówienia. Uczestnicy aktywnie komentowali prezentowane historie, odnajdując w nich elementy bliskie własnym doświadczeniom.

Podczas końcowej części zajęć dzieci wspólnie podsumowały cały cykl warsztatów. Rozmawiały o tym, czego nauczyły się o komunikacji, o sobie oraz o jąkaniu. W wypowiedziach uczestników pojawiały się refleksje dotyczące większej pewności siebie, łatwiejszego rozmawiania o jąkaniu oraz przekonania, że niepłynność mowy nie musi ograniczać udziału w codziennych aktywnościach ani kontaktach z innymi ludźmi. Spotkanie zakończyło się wspólnym podsumowaniem oraz symbolicznym pożegnaniem grupy.

Ostatnie warsztaty stanowiły okazję do zauważenia zmian, jakie zaszły u uczestników w trakcie całego programu. Dzieci z większą swobodą zabierały głos, chętniej dzieliły się własnymi doświadczeniami oraz wykazywały większą gotowość do wspierania innych uczestników grupy. Widoczny był wzrost otwartości, wzajemnej akceptacji i zaufania, które udało się zbudować podczas kolejnych miesięcy wspólnej pracy.

OBEJRZYJ ♥ ↓