Stuttering. From Shame and Anxiety to Confident Authenticity

Stuttering. From Shame and Anxiety to Confident Authenticity

Autor Hanan Hurwitz

Recenzja: Katarzyna Macios

Książka Stuttering. From Shame and Anxiety to Confident Authenticity Hanana Hurwitza jest jednym z cennych świadectw osoby doświadczającej jąkania, gdzie autor otwarcie dzieli się wiedzą i zdobytym doświadczeniem. Zaprezentowane treści mogą wzbogacić zasoby osób, dbających o profilaktykę zdrowia psychicznego. Są głęboko zanurzone w nurcie samorozwoju, wglądu we własne emocje, skupieniu na uważności.

Słowa pisane płyną spokojnie. Autor zaprasza nas w podróż, która nie kończy się wraz z ostatnią kartką. Droga do akceptacji podzielona jest na wiele etapów, nie wszystkie z nich zmieściły się w małym formacie książki. Można mieć wrażenie obserwacji fragmentu pewnego kontinuum.

Co może się zdarzyć, gdy przekroczymy niewidzialną ścianę wstydu i ukrywania się? Co się stanie, gdy zauważymy znaczącą różnicę pomiędzy samym jąkaniem a walką z nim? Hanan Hurwitz podkreśla, że poglądy ulegają zmianie, niesione na fali czasu. By metamorfoza była możliwa, należy pozwolić sobie na niedoskonałość i przyjęcie tego, że myśl żywa, istniejąca „tu i teraz” jest adekwatna do naszych aktualnych zasobów i poziomu regulacji emocji, w tym lęku.

Autor powtarza afirmację, którą możemy spotkać w podobnych wydawnictwach: jąkanie mnie nie definiuje. Zachęca również, by czytelnicy dokonali głębokiego wglądu w źródło problemów, otaczających niepłynność: postawy wobec jąkania, lęku przed odrzuceniem i walki. W rozdziale dotyczącym stygmatyzacji płynącej z otoczenia oraz autostygmatyzacji dostrzegamy pogłębioną analizę socjologiczną, wychodzącą poza przyjęte wcześniej ramy. Warty zauważenia jest proces, w którym odrzucenie, płynące z zewnątrz, migruje do wnętrza danej osoby i zostaje przyswojone, zaadaptowane przez wewnętrzny głos krytyczny. Hurwitz szczerze przyznaje się, że  to właśnie nazbyt rozwinięta autostygmatyzacja bardziej go ograniczała.

W rozdziale o wstydzie wskazane są frustracje i poczucie winy, związane z brakiem rezultatów w czasie stosowania technik upłynniających. Jest to niezwykle istotne, by dostrzec całą otoczkę, narastającą wokół technik upłynniających: jak wpływają one na relacje logopeda – klient? Jak ograniczają spontaniczność? Jak ingerują w postrzeganie u klienta swojego ciała, oddechu, głosu? Wstyd, ograniczający naturalną ekspresję, oddala osoby doświadczające jąkania od reszty społeczeństwa. Potrzeba afiliacji pozostaje niezaspokojona.

Autor podpowiada czytelnikom, że można rzucić światło na wstyd, wyjść z cienia i przestać się ukrywać. Książka pełna jest odniesień do poradników psychologicznych. Może to stworzyć bezpieczną przestrzeń do autoterapii dla osoby doświadczającej jąkania, która sama reguluje dynamikę pracy zgodnie ze swoimi potrzebami.